کاربرد ید پایدار در رخدادهای هسته‌ای: برنامه‌ی پیاده‌سازی پیشگیری با یُد پایدار

1392/5/1 0:0

سطوح تداخلی سازمان جهانی بهداشت (WHO)
بر اساس اصول پایه‌ی حفاظت در برابر پرتوها چنانچه اثرات قطعی زیان‌بار (deterministic) و یا خطر اثرات احتمالی زیان‌بار (stochastic) برای افراد بالا است، می‌بایست اقدامات تداخلی را برای حفاظت از مردم به مرحله‌ی اجرا در آورد. در کفه‌ی ترازو، وزن سودمندی عملکردهای حفاظتی می‌بایست به زیان‌های آن‌ها چیرگی داشته و این عملیات می‌بایست بتواند خطر اثرات احتمالی را تا حد منطقی قابل انجام کاهش دهند.
همانگونه که اشاره شد بر پایه‌ی ”دستورالعمل سازمان جهانی بهداشت برای پیشگیری با یُد پایدار پس از رخدادهای هسته‌ای“، برداشت یُد رادیواکتیو توسط تیروئید را به شکل مؤثری با تجویز 100 میلی‌گرم یُد پایدار (مطابق با 130 میلی‌گرم KI یا 170 میلی‌گرم (KIO3 در بزرگسالان و نوجوانان می‌توان منع کرد که البته این دوزاژ در کودکان کاهش می‌یابد.
براساس دیدگاه ” استانداردهای ایمنی پایه‌ی بین‌المللی“ آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA)، سطح تداخلی قابل قبول ژنریک برای منع برداشت یُد در حد 100 میلی‌گری (برابر 100 راد) دوز برگشت پذیر (avertable) به تیروئید می‌باشد. براساس نظر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، پیشگیری با یُد پایدار هنگامی خواهد بود که دوزاژ از این مقدار فراتر رود.
خطر سرطان تیروئید در گذر طول زندگی، برای کودکانی که در معرض یُد رادیواکتیو قرار گرفته‌اند، براساس برآورد WHO، برابر یک درصد در هر گری ( 1% در هر 100 راد) بوده و خطر اثرات جانبی شدید پس از تجویز تک دوز یُد برابر 7-10 است. بدین سان، WHO پیشنهاد کرده است که برای این گروه، سطح تداخلی بر پایه‌ی سن، به 10 میلی‌گری (یک راد) دوز برگشت پذیر به تیروئید (یک دهم سطح تداخلی ژنریک پذیرفته شده توسط IAEA) کاهش یابد.
سازمان جهانی بهداشت بر این میزان سطح تداخلی تأکید می‌ورزد. زیرا بر این باور است که حتی در این سطح تداخلی، 2 تا 5 مورد سرطان تیروئیدی در هر سال در هر یک میلیون کودک در معرض پرتو مورد انتظار است که این آمار هنوز چند برابر بیشتر از بروز پس زمینه‌ای است که عموماً دیده می‌شود.
جدول (11) سطوح رفرانس را برای پیاده‌سازی منع برداشت یُد توسط تیروئید، در گروه‌های سنی گوناگون و زنان باردار و شیرده که توسط WHO در سال 1999 پیشنهاد شده است را نمایان می‌سازد.
همانگونه که مشاهده می‌شود، سطح تداخلی برای نوزادان، کودکان، کودکان با سنین بالاتر و نوجوانان تا سن 18 سالگی و نیز برای زنان باردار و زنان شیرده، یک دهم بزرگسالان تا سن 40 سالگی است؛ زیرا این گروه‌های سنی، در گروه پر خطر برای پرتوگیری جای دارند.
از آنجا که خطر سرطان تیروئید برای بزرگسالان بالای 40 سال بسیار کم است، WHO پیشنهاد کرده است که تنها در موردی که میزان پرتوگیری بسیار بالا است (بیشتر از 5 گری معادل 500 راد) و اثراتی دیگر فراتر از سرطان تیروئید امکان دارد روی دهد (مانند کم کاری تیروئید)، عمل منع برداشت یُد انجام پذیرد.
به طور کلی، حتی اگر دوز برگشت‌پذیر نیز در شرایط اورژانس، بیش از حد برآورد شود، هیچگونه خطر عمده‌ای بر سلامت مصرف کنندگان یُد پایدار بوجود نخواهد آمد. بدین سان، از آنجا که عوارض جانبی پیشگیری با یُد پایدار در کوتاه مدت ناچیز است، تصمیم به برنامه‌ی پیشگیری با یُد را می‌بایست بر اساس برآورد هزینه‌های اجتماعی و اقتصادی آن سنجید. در صورتی که پخش قرص‌های یُد در مکان‌های استراتژیک صورت گرفته باشد و این قرص‌ها به آسانی قابل دسترس باشند، هزینه‌های اقتصادی آن کم خواهد بود. امّا پیامدهای روانی – اجتماعی برنامه‌ی پیشگیری با یُد که شامل ارائه برنامه‌های اطمینان سازی و دادن قوت قلب به جامعه و نیز مدیریت اضطراب احتمالی از اجرای این برنامه در میان مردم می‌باشد را می‌بایست مورد تعمق قرار داد.
از دیدگاه زمینه‌های ارتباطات، براساس مطالعات انجام گرفته، برای دست‌یابی به اهداف علمی و عملی، پخش قرص‌های یُد نیازمند آموزش چشمگیری می‌باشد. به زبان دیگر، پیش پخش قرص‌های یُد (پخش یُد پیش از رخداد هسته‌ای) در صورتی که توأم با یک برنامه‌ی ارتباطاتی جامع نباشد، نمی‌تواند مؤثر واقع شود.
مقایسه سازمان جهانی بهداشت (WHO) با مدیریت غذا و داروی آمریکا (FDA)
همانگونه که اشاره شد دوزاژ پیشنهادی برای KI و نیز برنامه‌ی تداخلی برای آغاز تجویز یُد پایدار در ایالات متحده‌ی آمریکا با پیشنهادهای سازمان جهانی بهداشت تفاوت هایی را از خود نشان می‌دهند. جدول (12) این تفاوت‌ها را نمایان می‌سازد.
دوزاژ برای نوجوانان بالای 12 سال
بر اساس پیشنهاد WHO، دوزاژ 130 میلی‌گرمی KI برای نوجوانان بالای 12 سال توصیه شده است، در حالی که مدیریت غذا و داروی آمریکا (FDA) برای تمام بچه‌های سنین مدرسه، دوز استاندارد 65 میلی‌گرم را توصیه کرده است. امّا اجازه‌ی تجویز دوزاژ بزرگسالان (130 میلی‌گرم KI) به نوجوانانی که میل به اندازهی بزرگسالی می‌کنند را نیز داده است.
سطوح تداخلی برای برنامه‌ی پیشگیری با یُد پایدار
همانگونه که اشاره شد WHO سطح رفرانس برای آغاز برنامه‌ی پیشگیری با یُد پایدار را 10 میلی‌گری دوز برگشت پذیر به تیروئید برای نوزادان، کودکان، بچه‌های با سنین پایین، نوجوانان تا سن 18 سالگی و زنان باردار و شیرده برگزیده است؛ برعکس FDA سطح آستانه‌ی پرتوگیری با یُد رادیواکتیو به تیروئید را 50 میلی‌گری برای نوزادان، کودکان، بچه‌های سنین پایین، نوجوانان تا سن 18 سال و زنان شیرده و باردار پیشنهاد کرده است.
بدین سان، FAD از داده‌های حادثه چرنوبیل نتیجه گیری کرده است که شواهد این حادثه حاکی از افزایش چشمگیر خطر سرطان تیروئید در کودکانی است که با مقادیر 50 میلی‌گری و یا بیشتر برخورد داشته‌اند. هر چند این نهاد به خوبی درک می‌کند که اندک موردی از سرطان‌های تیروئیدی در کودکانی که با کمتر از 10 میلی‌گری برخورد داشته‌اند نیز روی می‌دهد.

 

برنامه‌ی پیاده‌سازی پیشگیری با یُد پایدار


تاریخ بروز رسانی:   1 امرداد 1392

تعداد بازدید:   ۱

 


چاپ
< >